Þegar ég er að skera út finnst mér mjög gott að hlusta á útvarpið. Ég hlusta þá yfirleitt á Virka morgna á Rás 2- (Andri Freyr fær svo mörg stig að hann jafnar næstum út mínusstig Gunnu Dísar) , Harmageddon (yfirleitt góðir en oft svolítið alvarlegir) og Laugardagskaffið með Atla Fannari (því hann er selfyssingur og snillingur) á X-inu og svo er ég að máta Audda Blö.

Heimilislífið hér er svo fínt, Magnea ofurmamma er svo dugleg að ég skammast mín niðrí tær. Hún er t.d. að baka möffins núna. Ég er aaalveg að klára ljónið. Er að betrumbæta það svolítið. Upprunalega útgáfan var með óraunverulega langar tennur í efri góm, engar nasaholur og of lág og lítil kinnbein.

Ég og Magnea erum báðar búnar að hlaða niður viðbót til að hamla aðgangi að vefsíðum. T.d. Flettismettið, dv.is o.fl.- síður sem eru tímaþjófar og mannskemmandi).

Síðan þá höfum við rætt saman um heimsmálin, eins og hvort Manúela sé puntprinsessa eða Grétar sé eins og tuðrusparkörum sæmir í framhjáhöldum og drullusokksháttum. Þetta reynum við að vega og meta frá þeirra fyrri afrekum og fjölmiðlaumfjöllunum.

Magnea kom með ágætis samsæriskenningu áðan að samlandar okkar, Ganúela og Mabríel hefðu borgað ‘Átján ára’ fyrir að kæra Gillz og Gurrý til að fenna yfir skilnaðarsáttmálann. En það er hitt málið sem við töluðum um í gær. Hverju á maður að trúa? Merkilegt hvað maður getur rætt fram og tilbaka um fólk sem maður hefur aldrei staðið augliti til auglitis við.

Þannig að beisiklí, á þessum 2 sólarhringum sem við höfum hætt á fb, hefur umræða heimilisins hoppað frá fb-vinum okkar yfir á elítu íslands.

 

Ég og Magnea horfum yfirleitt á Týndu kynslóðina. Því við höfum verið einlægir aðdáendur Nilla frá upphafi hans ferils. Svo er Björn Bragi skelfilega sjálföruggur og við viljum vera eins og Þórunn Antonía. Hún er klárlega það besta sem komið hefur fyrir íslenskt sjónvarp frá kvennaliðinu.
Feti framar en allar hennar systur.

Sjúklega sæt og flott og klár en nær að vera svo eðlileg og er með geggjaða rödd og lítur alltaf vel út (Magneu finnst hún samt stundum vera með teygjufar (í hárinu).

Við erum líka sammála um að Ragnheiður Steinunn má alveg missa sig. (Ísfólkið, Dans x3 og allt á Stöð1) Ferlega tilgerðarleg, talar of æft, ekki nógu spondant, ekki nógu fyndin, og vantar edge (egg). Svo er hún einhvernveginn aldrei nógu flott, sama hvað stílistarnir fá mikið borgað. Finnst hún ætti best heima í íþróttagalla eða einhverju úr sautján.

Svo er ein óþolandi gella búin að vera að skjótast upp á fjölmiðlayfirborðið. Ég sá hana fyrst í Týndu, þar sem hún var með Audda í stjórnun, svo var hún í Laugardagskaffinu og svo rétt núna var ég að gefa upp alla von um að hún myndi ná til mín. Hún var að stjórna Fm957Blö með Blönum. Hún er taugatrekkjandi leiðinleg. Alltof gróf, dónaleg, lltof sjálfsörugg (hrokafull), ekki nógu sæt, ekki nógu flott og bara hreint ekkert fyndin, þar sem hennar húmor fellst í því að niðurlægja aðra eða segja dónabrandara. Auðvitað getur það verið fyndið, ef það er rétt farið að því.

Ég held ég sé að verða viðkvæmari með aldrinum. Kannski er ég líka ekki jafn mikið að þykjast vera töff. Og svo er ég líka orðin skynsamari og hef betra skynbragð á hvað hefur góð áhrif á mig og hvað ekki. Og hvað mér finnst gaman að gera og hvað ekki. Og hvað fer í taugarnar á mér og hvað finnst mér skemmtilegt.

 

 

Kássa

Í dag er miðvikudagur.
Á miðvikudögum er ég í fríi.
Og þá fer ég í Magneu hlutverk. Hlutverk kokksins.
Núna er ég heima að skera út með matinn tilbúinn á hellunni og brauð í ofninum. Magnea er í skólanum og Alexandra úti með Rökkva eða Rocky eða Twilight.
Ég er að elda casserole eða kassarólu eða kássu.
Hún er svakalega ljúffeng, miðað við að þetta er í fyrsta skipti sem ég elda kassarólu.
Við foreldrarnir vorum nefnilega farin að hafa áhyggjur af járnbúskap eða járnforða eða yfirliði, heimilismeðlima, og datt í hug að elda rautt kjöt.
Mamman fór í búðina og keypti ódýrasta rauða kjötið. Sem var Casserole steak. Og pabbinn gúgglaði hvað hægt væri að gera úr Kassarólu steik og fann út að það er lítið annað hægt að búa til úr svona kjöti heldur en kássu, chilli con carne eða pie. Svo ég, pabbinn fór út í búð og keypti allt sem Jamie Oliver sagði mér að kaupa, þ.m.t. rauðvín (sem ég þurfti að sýna skilríki fyrir, Húrra)
Henti því ofan í pott og lét malla í 3 klst. Nohh.

Ég skrifaði þessa sögu bara í þeim tilgangi að monta mig yfir að hafa þurft að sýna skilríki. Engin spurning að ég fer aftur ómáluð í búðina.

Núna er þvottavélin biluð. Ég (pabbinn) reyndi þangað til ég fékk sigg í lófana að losa sýjuna. Við, nútímafjölskyldan gúggluðum m.a.s. hvernig á að losa sýjuna (og fengum beisik youtube myndband af gaur að skrúfa lokið af) en hann skrúfaði það í hina áttina. Miðað við það sem ég var að gera. En samt var mér búið að takast að skrúfa alveg pínu í þá átt. Kannski er ég bara of sterk fyrir þetta.
Ætli við verðum ekki að tala við Brúsilíus.

Elmar Viðar

Ég var að hlæja.
Að gera grín. Hvað snýst lífið um, annað en að grína og gantast?
Svo fór ég á sal-örninn og ákvað að skrifa blogg.
Því Brús, of feiti gæjinn á neðri hæðinni, sem á spítt hjólastól og reykir gras, er þriggja barna afi og útvegar okkur internet, er aldrei þessu vant, ekki heima hjá sér. Hann gæti verið í jarðaför besta vinar síns, Djeik, hundsins sem lifði í 16 ár áður en hann dó (líklega úr súrefniskorti þegar Brús rak við).
Þegar netið dettur út og Brús er ekki heima þá er tilvalið að henta í blogg. Eða köku. Eða taka til í myndasafninu sínu.

Sem ég var að gera. Og þegar ég fór var að sortera myndir af ferli ljósakrónunnar, fylltist ég um stund þrá til að gera aðra. Það var svooo gaman!
Svo ég sagði upphátt (við Magneu sem liggur í rúminu og þykist lesa Dorian Gray með lokuð augun- (Rökkvi er í miðdegislúr)- en Magnea er sko búin að vera mjög dugleg, eins og alltaf. Hálfskammarlegt fyrir mig að búa með svona súpermömmu).
En ég sagði: ,,Mig langar að gera aðra ljósakrónu” og benti í átt að kassanum (stóra kassanum við rúmgaflinn sem inniheldur hina ljósakrónuna): ,,..kemst ekki annar kassi fyrir þarna?” Og Magnea sagði: ,,jú, alveg tveir!”.
Og svo tók ég hugmyndina lengra, bætti nokkrum árum á mig og nokkrum ljósakrónum. Og hló svo mikið að ég pissaði næstum á mig.
Nei, ætli ég fari ekki í örlítið minni framkvæmd, áður en ég fer í annað flykki. Eins og stendur er ég hálfpartinn að bíða eftir að einhver banki upp á hjá mér og bjóðist til að kaupa hana af mér eða setja hana upp í galleríinu sínu. Og er í stanslausu stríði við sjálfa mig. Hvort ég geti hugsað mér að hafa hana einhversstaðar hangandi, hvort hún sé nógu góð eða hvort ég eigi yfirhöfuð að selja hana.
Ég þarf bara smá tíma. Og ég þarf líka að laga hana svolítið til.

Annars er ég komin með viðarbút af Elm (álmi) sem er mjög erfitt að finna. Vegna þess að mikið af breskum álmi sýktist og varð nær útdautt. Ástæðan fyrir álminum er sú að Jón læknir (breti) sá ljónið mitt á sýningunni (eftir að ég seldi það) og vildi fá annað eins í álm. En mig hlakkar mikið til að byrja á verkefninu (líka því ég hef ekki skorið út í rúman mánuð. Eða síðan 18. September, þegar við kláruðum bekkjaverkefnið fyrir Lundúnarborg. Og það veit enginn hvenær þeir verða fittaðir saman eða settir upp.

En ég lifi mjög þægilegu, mjög fullorðins lífi þessa stundina. Ég er að vinna dagsdaglega sem barnapía. Og svo bý ég með Magneu mömmu og Rökkva, guðsyni mínum og Alexöndru au-pair. Ég er eiginlega pabbinn. Útivinnandi, alltaf í ræktinni, fer í bjór með félögunum, kem heim og það er matur á borðum.
Konan sem ég er að passa fyrir, er líka alltaf að búa til eitthvað gott í gogginn svo það er mjög vel hugsað um mig á öllum vígstöðum.

–
Ég fór í gær, þrátt fyrir óttalega mikla þynnku, í bresku húsasmiðjuna og keypti sög. Maðurinn á kassanum spurði mig hvað ég ætlaði að gera við sögina og hvort ég væri að kaupa hana fyrir kærastann minn. Ég sagði já, hann er með sjónhverfingablæti og þar sem hann á afmæli ætla ég að leyfa honum að saga mig í tvennt.
Djók.

Ég fór heim með Sögu Sög og kynnti hana fyrir Elmari Viðari. Fyrr en varði voru þau farin að nudda sér upp við hvort annað og Saga var svo gróf að hún skildi Elmar eftir í bútum. Næst ætla ég að kynna Elmar fyrir Járnunum mínum. Held ég byrji á tvistinum og áttunni. Lífið er útskurður.

Mikki

Íbúðin mín hefur aldrei fengið jafn marga karlmenn í heimsókn og í dag.

Fyrir hádegi mætti ég með tvo fíleflda litháa sem lyftu stóra kassanum (sem ég smíðaði) með stóru ljósakrónunni minni upp stigann (til að hlýfa byssunum mínum).

Eftir hádegi kom músaeftirlitsmaður Lundúnaborgar og tilkynnti okkar að það væri gamall músakúkur undir eldavélinni (kúkur er gamall ef hann er rykugur) og hann fyllti músaholuna okkar með stálull, setti eiturgildrur og ofurgildrur með hnetusmjöri.

Forsaga þessa músamáls er sú að Magnea var búin að finna svört hrísgrjón í herberginu sínu og svo vaknaði ég við krafs-og bithljóð sl. föstudagsnótt. Tryllt af hræðslu með dúndrandi hjartslátt reyndi ég að festa svefn en þorði ekki að skríða upp í til Magneu því nag-ið kom úr horninu hjá hurðinni.

Á laugardagsmorguninn  vaknaði ég svo upp við hurðabank og gól. Bruce af neðri hæðinni var mættur. Á baðsloppnum að tilkynna okkur um leka, frá salerninu okkar gegnum gólfið og yfir í eldhúsið okkar. Glimrandi. Aðgerðir næsta klukkutíma eru ekki við hæfi viðkvæmra. En Magnea pempía átti svakalega fyndið atriði þegar hún bað nágrannann (sem er jónureykjandi offitusjúklingur og líklega öryrki) vinsamlegast að nota ekki fína Weleda barnasjampóið til að laga klósettið.

Á laugardaginn keyptum við hátíðnihljóðagræju og settum hnetusmjör og súkkulaðikex og ost í gildrurnar. Um nóttina vaknaði ég við músina og sá hana, hlaupa beint fram hjá hátíðnihljóðinu og láta sig gildruna engu varða. Ég hlóp upp í til Magneu.

Á mánudagsmorguninn var svo ein gildran horfin. Gildran með ostinum. Hún er líklega með ofnæmi fyrir hnetum eða dauðþreytt á Google-kynslóðinni og mýtunni um að mýs vilji hnetusmjör.
Ég leitaði hátt og lágt (aðallega lágt þó) og eftir um klukkustundar leit (og tiltekt) og haagen dagz ís fannst gildran, klemmd, með ostinum, undir rúmi.

Í gærkvöldi fylgdum við Magnea Hafdísi heim á leið og þegar ég var að snúa lyklinum í skránni þegar við komum tilbaka, gargaði Magnea upp yfir sig og hljóp eins og elding út á veg. Ég að sjálfsögðu fylgdi á eftir gólandi af hræðslu. Útaf því að hún sá mús við útidyrnar.
Við héldum fund. Sáum í fljótu bragði að við yrðum að taka á honum stóra okkar og sóttum nokkra steina. Ég kastaði í áttina að músinni (ég var ekki að reyna að hitta hana) en hún hreyfði sig ekki, svo kastaði ég nær og hún hreyfði einn fótlegginn. Svo ég kastaði í hana og hún sópaðist upp í horn með steininum. Ég tók þá ákvörðun að hún væri dauð og ég hetja bæjarins (ekki svo ólíkt batman). Jafn huguð og batman sjálfur hætti ég mér nær henni og sá að hún var með lífsmarki. Hún labbaði mjög hægt og því nær sem ég fór því vissari varð ég að þetta væri ekki mús. Heldur froskur.

Ég er búin að sofa síðustu tvær nætur upp í hjá Magneu og Rökkva. Ég veit ekki hvort ég þori að sofa ein aftur þrátt fyrir eitrið. Ég held þetta sé einhverjar stökkbreyttar ofurmýs. Turtles mýs.

Það eru semsagt búnir að koma 3 karlmenn í heimsókn í dag. Og klukkan er bara 3.

hádegisfréttir

Byrjum á slæmu fréttunum. Handtöskunni minni var stolið í gær, klárlega útaf Special Edition Royal Wedding símanum mínum. Það er ömurlegt. Ég hef nákvæmlega enga þolinmæði fyrir að brasast í þessu núna.
Ég var með öll kortin mín og skilríki + 50 punda ávísun í Hamleys sem ég er búin að geyma síðan í nóvember því ég ætlaði að fara með Unni Birnu þangað í þarnæstu viku.  Og myndavélin mín með slatta af myndum og ipodinn minn með slatta af lögum. Og 2 viðarlitir og hörfræolía og snyrtidót. Og lyklarnir mínir. Ég er algjörum bömmer. Taskan var undir borði þar sem ég og vinkonur mínar sátum, rétt við útganginn og ég stökk upp á salernið og hún var horfin þegar ég kom tilbaka. Þetta var rétt um 9 leytið.

Ég var sem betur fer með útskurðarjárnin mín og heimavinnuna í öðrum poka.

En góðu fréttirnar eru þær að rafmagnskallinn Abi Abdolwahabi kom í skólann í gær og smellti rafmagni í krónuna svo núna er hún samsett og með ljós. Ég á rétt eftir að líma nokkur blóm á hana og lita kexin og lakka hana (þess vegna var ég með hörfræolíu í töskunni minni). Seina kennslukona sagði að hún væri amazing. Loksins. Frá byrjun hefur hún verið að segja mér að þetta sé alltof stórt verkefni og að ég geti ekki gert það og viðurinn sem ég valdi sé ómögulegur og ég muni ekki geta klárað hana og ég eigi frekar að einbeita mér að litlu verkefnunum sem ég hafi ekki klárað og slaka á um helgar.

Það er allir mjög impressed og mér finnst þetta ofboðslega óraunverulegt og svolítið skondið. Hún er bara svo riiisa stór. Hún er um það bil meter á hæð og breidd líka.
Kennarinn minn sagði um daginn að enginn með skrýtin nöfn fengju verðlaun því hann þurfti að lesa þau upp. Svo spurði hann mig í gær hvernig hann ætti að bera nafnið mitt fram ef ég fengi verðlaun. Það er smá kúl en ég býst svosem ekkert við neinu.  Við erum þrjú af sex sem erum líklegust til vinnings, en ég veit ekki hvað það eru mörg verðlaun og fyrir hvað þau eru.

Auður er hjá mér og Magneu núna svo það líður ekki sú mínúta sem við erum ekki skellihlæjandi og grínandi.  Nema núna því hún er að kúra smá. Þessar mæður þurfa að vinna upp smá svefn. Fínasta fínt að koma í smá orlof.
En pizzan er þiðin svo við ætlum að henda henni útá svalir. Nei djók, hún myndi brenna við á nóinu. Nei djók samt, það er skítkalt eins og er.

Ég ætla að halda áfram að skæla yfir óförum mínum og hugsa til þess tíma þegar ég átti veski, síma og myndavél. Merkilegast er lík að í gær þegar stelpurnar voru búnar að hughreysta mig og við vorum búnar að borða bílfarm af frönskum og kaupa súkkulaði fyrir 10 pund og fórum aftur inn á tiki-barinn þá bað strákur um númerið mitt. Og ég símalaus. Ég er handviss um að hann sé búinn að slíta úr sér hjartað því ég er ekki búin að svara öllum sms-unum sem hann er búinn að senda mér.

Það eru internal assessment (mat kennaranna okkar) nk fimmtudag og external assessment (mat utanaðkomandi fagaðila) mánudaginn eftir það.

Trúi ekki að þetta sé að klárast.
blussó.

Stundum..

..þegar to-do listinn virðist endalaus og verkefnin virðast óleysanleg þá langar mig að henda öllu frá mér og fara á fyllerí. Ekkert venjulegt fyllerí, heldur margra vikna drykkjutúr. Tilla mér hjá rónunum sem pissa utan í ruslatunnur hjá Kennington kirkju og leyfa vímunni að gleypa áhyggjurnar og stressið.

En það væri eins og að hætta við maraþonhlaup eftir 41 km. Það er svo stutt í mark.. ég er búin að vera að leggja svo hart að mér síðastliðna 9 mánuði og í þarsíðustu viku hvíslaði litli svarti skúringamaðurinn að mér að ég mætti vera lengur en til 20. Svo ég er farin að vera til 9 og jafnvel hálftíu í skólanum.  Hendurnar mínar eru svo aumar yfir álaginu að þær muna ekki lengur hvor er hægri og hvor er vinstri. Og ég man ekki hvort ég vissi það fyrir.
En þetta er ekkert nema hamingja..

Stærstu áhyggjurnar eins og er, eru hvernig í ósköpunum ég eigi að vinna kvennahlaupið á laugardaginn, í hverju ég eigi að vera á útskriftinni og afhverju ég er ekki farin að sofa núna.

Ljósakrónan er í góðum farvegi, hún er komin með tvo arma og ég fullklára hina 6 á morgun. Það er erfiðara en virðist að gera 8 eins arma. amk svipaða.
Ég er frekar viðkvæm fyrir gagnrýni á blessaða krónuna. Enda eiginlega mitt fyrsta barn, búin að eyða 9 mánuðum í þetta, nótt og nýtan dag.
Þýsk kona sem er að læra forvörslu (conservation) í skólanum kom að skoða krónuna um daginn og sagði að hún hefði áhuga á að kaupa hana. Og ég varð strax pínu hrædd. Það verður mjög erfitt að selja hana, jafnvel þó ég fái gott verð fyrir hana.

En já. Fyrirgefið hvað ég er léleg að blogga mínir ástkæru áhangendur. Ég hugsa til ykkar 24/7. En hjarta mitt tilheyrir öðrum. Djók.
Það er bara of gaman hérna í London. Magnea er algjör fyrirmyndarhúsmóðir. Ég færi henni morgunmat í rúmið og hún eldar fyrir mig á kvöldin og spyr hvernig dagurinn minn var. Þessi elska. Svo opnaði hún veröld mína fyrir nýrri vídd á uppáhaldshrökkbrauðinu mínu til 4 ára. Það er að smyrja sléttu hliðina. Þá fær maður sesamfræ á tunguna. Ótrúlegt alveg. Ekki prófa þetta ein.

Ást og friður.

Verið velkomin á lokasýninguna mína 22-26. júní í London.

Og vá hvað ég væri til að gefa ljósakrónuna mína fyrir hugmyndaflug þess sem fattaði upp á “Grandasían”- nafni nýjasta þáttar Völu Grand. Mmm Gracious.

Fyrsta verkefnið

Ég er komin með útskurðarverkefni hérna í London í sumar. Ég er að fara að skera út bekki sem verða á opnu svæði hérna miðsvæðis í London, nálægt Bank station. Eða reyndar ekki bara ég, heldur munu allir sem eru í tréútskurðardeildinni í skólanum aðstoða mig við þessa 8 löngu bekki.
Þetta er svæði sem hefur verið autt síðan í Mikla Brunanum 1666 (The Great Fire of London)  en þá brann þar til kaldra kola kirkja. Og núna hafa arkitektarnir loks komið sér saman hvað þeir vilja hafa þarna. Og það eru rómverskt útskornir bekkir. Eins og rústir kirkjunnar séu að rísa upp úr jörðinni.

Rómverskur útskurður er frekar einfaldur en hlægilegur. Svona svolítið ógeðslegur. Óþjóðakvikindi og skrímsli. Sem er ágætt, þá getur maður gert mannveru sem lítur ekki út fyrir að vera mannvera og enginn getur sagt neitt. En það verður örugglega svolítið erfitt að líta framhjá öllu sem maður hefur lært undanfarin 3 ár og í raun skera út illa. En það verður fljótlegt.

Bekkirnir verða úr eik, sem við fáum skaffaða og við vinnum í skólanum og fáum borgað per bekk. Uppsett verð er það sama og útskurðarmenn (kennararnir okkar) myndu rukka fyrir svipað verk, svo það fer eftir hraða okkar hvort við fáum gott tímakaup eða lélegt.

Það er búið að deila bekkjunum niður á okkur nemendurnar. Ég verð að vinna með strák sem er tuttuguogátta ára, giftur, tveggja barna faðir. Og hann er með ME-taugasjúkdóm og er mormóni, svo hann má ekki fá koffín eða örvandi dót. Hann borðar rosalega mikinn sykur og er rosalega neikvæður og alltaf þreyttur og allir í kringum hann eru ónothæfir (useless). Ég er búin að vera að vinna á sama bekk og hann í vetur, vegna þess að ég þurfti að nota “vice”inn (skrúfstykki? það sem heldur verkinu-snýr uppá handfangið til að festa það)- sem var á borðinu “hans” og hann var oft frekar dónalegur við mig, þegar hann var að reyna að vera fyndinn.
Við helminguðum semsagt bekkinn, og ef hann verður dragbítur verð ég bara að klára hann allann. Ég vildi ekki taka of mikið að mér og stressa mig, því ég hélt það væri meira töff að vera kúl á síðustu metrunum og draga hina að landi. Því það er deadline, og ef einhver er ekki nálægt því að klára hættulega nálægt endalokunum verður hann að fá hjálp.

Bekkurinn okkar heitir Rosie (arkitektarnir skýrðu alla bekkina kvennöfnunum út í bláinn, engin tenging í biblíuna og ekki í stafrófsröð) og hann er með 3x tvöföldum sætum, 2 bökum, 4 arm-rests, 5 fótum og 3 plönkum sem fara á jörðina. Það verður allt útskorið, aðallega í mynstri og bökin og armarnir báðum megin.

Við þurfum að klára hönnunina fyrir lok páskafríis og þess vegna er ég að blogga núna. Ég er með haunnunina í hösnum og þarf bara að teikna hana en mig vantar eiginlega stærri blöð. Því það er ómögulegt að átta sig á stærðinni og teikna þetta í 1:5.

Og svo fór ég á vigtina í gær og loksins haggaðist hún. Fjórða skiptið sem ég vigta mig á 4 mánuðum og ég er búin að missa 4 kg. Og komin með svaka fínt þol, vöðvaþol aðallega. Búin að passa mig á að sleppa ekki máltíðum og bara borða sæmilega hollt. Hef ekki enn fundið rétta mómentið til að fá mér sætindi aftur. Fastan er löngu liðin, en ég vil ekki fá mér bara eitthvað súkkulaði, það verður að vera akkurat ,,þessi terta” eða ,,þetta crepes”.
Kom mér á óvart hvað það er erfitt að missa kg ef maður gerir það rétt, þ.e. ekki með brennslutöflum og skyndilausnum. Búin að fórna áfengi og nammi og vera mjög dugleg í ræktinni. Og er loksins að sjá árangur og það er geðveikt. Þrautseigjan borgar sig margfalt. Svo miklu betra að sjá árangurinn ef þetta er allt upp á manns eigið komið.
Lífið er gott. Veðrið er yndislegt. Ég er búin að vera dugleg í heimavinnunni, Magnea er að koma á laugardaginn, svo kemur Auður og Andrea í júní og pabbi, Anna Guðrún og Unnur Birna á lokasýninguna! Get ekki beðið. Góðir tímar framundan.
Og svo byrjar verkefnið í byrjun júlí og stendur til september og þá er Sigrún að spá í að koma.. Ekkert nema tilhlökkunarefni hér á þessum bænum.

sekúntubrot í blárri

Ég fór í ræktina áðan. Fór í ömurlegan kellingatíma (við gerðum armbeygjur á hnjánum og til að toppa það benti kennarinn á að auðveldari aðferðin væri að stinga rassinum upp í loftið/færa þungann yfir á fæturnar)
og svo fór ég í ömurlegan spinning tíma. Það eru spin+abs tímar 2x í viku og sá sem er á föstudagskvöldum uppbókast á 10 mínútum, meðan það þarf ekki einu sinni að bóka í þennan. Því gellan er ekki jafn mögnuð og hin. Sem ég er í alvörunni skíthrædd við, hún er svo hörð að maður þorir ekki annað en að gefa allt í botn.

Fyrirgefið útúrdúrinn… aftur að sögunni.
Það var verið að lagfæra eitthvað í klefunum svo það var svissað körlum og konum. Þegar ég beið eftir tímanum, sá ég einn mann með tónlist í eyrunum ganga rakleitt inní karlaklefann (þar sem konurnar voru) og svo beint út aftur og ég hló.

Eftir tímann gerði ég að sjálfsögðu sömu mistök. Gekk inn á 3 þrekvaxna blökkumenn, og leið í smá stund eins og ég væri að leika í klámmynd. Ég mundi ekki línuna mína svo ég snerist á hæli. Ekki mjög svæsin sú.

Annað merkilegt úr mínu merkilega lífi. Það var mjög stórbrjósta stelpa í tímanum, og hún var með gat á bringunni, þá meina ég “eyrnalokk” eða skorulokk. Svona alveg efst í skorunni. Undarlegt ha? Held hún hafi gert það til þess að líða ekki eins og allir væru alltaf að horfa á skorunni á henni. “neinei, það eru allir bara að horfa á þessa furðulegu staðsetningu á pinna” riiiight

Spot on

“Þú hefur velt langtímamarkmiðum fyrir þér og komist að niðurstöðu. Vertu eins og franskur rennilás – og losaðu þig annað veifið til þess að halda geðheilsunni”

Ég verð að ná í skottið á stjörnuspekingingi moggans. Hann les í alvörunni hugsanir mínar. Ég er nýbúinn að lesa 1984 og er meinilla við svona hugsanagrúsk.

SÁÁ fund sem finnur

Ég drakk minn fyrsta áfenga drykk í 75 daga á föstudaginn. Inga Sjöfn kom í heimsókn og okkar fyrsta stopp var í Payless, þar sem við viðurkenndum fyrir hvorri annarri að við drykkjum ekki bjór. Eitthvað fórum við þó á mis því við gengum þaðan út með sitthvorn cider-inn. (En það er nú nánast bara eins og eplasafi… (sem minnir mig á annað sem gerðist samdægurs, ég fékk langþráðan draum uppfylltan þegar ég hafði setið á snatti með Rosie um stund og hana rak í rogastans er ég tilkynnti henni að ég væri ennþá í drykkjubindindi, og benti á glasið mitt- sem var hálffullt af eplasafa. Það er bara eitthvað svo skondið að þykjast vera með bjór en vera með eplasafa)).

En víkjum þó aftur að sögunni að seinni parti sama dags. Ég byrjaði að sippa ciderinn um 17, af varkárni. Og hann kláraðist ekki fyrren 19.30. Og ég fór að sýna snilli mína í Boccia á Cleaver Square.
Nei grín. Ég fann sæmilega á mér en tók þó eftir að flestir skólafélagarnir mínir voru rangeygðir svo ég drakk nokkur pint af vatni og borðaði nestið mitt.
Svo fórum við öll saman af torginu yfir á pubbinn, þar sem við sátum til lokunar og ég drakk einn pint af bjór í viðbót. Inga Sjöfn fékk stífustu nemendurnar til að skæla þegar hún nuddaði á þeim herðarnar svo ég var ekkert að grátbiðja hana um að gera mér greiða þegar við vorum komnar undir sæng.

Við byrjuðum laugardaginn á enskum morgunverði á ítölskum stað. Og keyptum okkur svo þriggjalaga tyggjó og fórum í óvissuferð í strætó. Það var í alvöru óvissuferð vegna þess að við hlupum til að ná 159 og stukkum inní hann en ég fattaði svo að það var 59. Strætóinn (eða rútan) stoppaði á Waterloo þar sem þúsund hjólreiðamenn og konur hjóluðu framhjá klædd upp sem hefðarfólk. Og svo tók hann okkur á Kings Cross þar sem við töltum í blíðskaparveðrinu yfir á Tottenham Court Road og þaðan á Oxford Street. Ferðinni var heitið í Hyde Park að sækja SS-pulsur en við vorum að sligast undan pokum þegar við komum að Bond Street. Þar sem við fórum á McDonalds og túbuðumst heim.  Ég vil taka það fram að ég var bara að halda á pokum fyrir Ingu Sjöfn. Sönn saga. Nei okey.
Ég keypti einn bráðnauðsynlegan hoppgalla (e. jumpsuit) Og prangaði öðrum úr skápnum inn á Ingu Sjöfn. +1/-1.
Inni í Topshop skiptum við liði og eftir nokkrar mínútur hnippir Inga Sjöfn í mig og segir að við verðum að fara á neðri hæðina, ekki seinna en strax, ég skildi ekki hvað á mig stóð veðrið en hlýddi (maður hlýðir Ingu Sjöfn) og á neðri hæðinni sýndi hún mér nafnspjald skemmtistaðar með ákrotuðu nafni og númeri. Hún komst sumsé á séns í Topshop. Við vorum rétt byrjaðar á labba áfram frá Topshop þegar við sjáum að hann er að labba 2 metrum fyrir framan okkur, með konu. Hann lítur við og sér okkur. Stoppar og kynnir okkur fyrir vinkonu sinni og segir að hann sé agalega hrifinn af Ingu Sjöfn. Við höldum svo áfram og förum á næsta McDonalds. Þá er hann líka þar! Okkur var hætt að standa á Sam-a. (hann hét sko Sam). En ég er svosum bara ánægð með að hún er hér til að taka athygli strákanna frá mér. Getur verið óþolandi skohh.

Er heim var komið, hélt hún tískusýningu fyrir mig (ef Arna (Þorleifs) er að lesa þetta- LOL). Og braut svo saman ofan í töskuna sína.
Svo keyptum við okkur snakk og horfðum á Salt. Og ég er ekki frá því að ég hafi borðað meira snakk en ég hefði átt að gera vegna þess að mér fannst Angelína Djólí vera átakanlega mjó í myndinni (hefur hún alltaf verið svona?). En hún er samt obboslega falleg, það verður ekki tekið af henni. Og dugleg að hlaupa.

Á sunnudaginn fórum við smá í Brixton og svo Covent Garden þar sem Inga Sjöfn verslaði allskonar sniðugt á markaðinum. Á leiðinni heim, stærði ég mig svo á því að hafa hreinlega ekkert verslað í dag. En auðvitað þurfti Inga Sjöfn að brosa kankvíslega og leiðrétta mig. En tæknilega séð keypti hún það fyrir mig (sem greiðslu fyrir hoppgallann). Eitt bráðnauðsynlegt sjal/slá, einar sokkabuxur og einn kjól á Unni Birnu. Svo við getum verið í stíl þegar hún kemur að heimsækja mig.

Ég fylgdi Ingu Sjöfn í lestina um 17.30, fór í garðinn og hugleiddi, fann út að það skynsamlegasta í stöðunni væri að fara heim og á facebook til að setja status til að monta mig af fáranlega góða veðrinu hérna. Og það var sérstaklega ánægjulegt vegna þess að allir hinir status-arnir voru um fárviðrið á Íslandi og í older posts voru sitt á hvað já-bölsótar-statusar og vei-nei-statusar.
Ég heyrði svo í Ingu Sjöfn og greyið hún er víst veðurteppt á Heathrow. Kaldhæðnislegt mjög vegna þess að það er svo heitt hérna að það mætti halda að maður væri í útlöndum!

Svo var ég að koma úr kvöld-skokk-túr. Sem er ekki í frásögur færandi nema vegna þess að álagið jókst heldur betur seinustu 20 mínúturnar, þegar ég gekk framá borð. Þ.e. Skrifborð, sem einhver var að losa sig við. Og ég sit núna við. Það er fullkomið fyrir heima-vinnuaðstöðu. Nema það er alltof lágt. Í raun ekki fullkomið. En Það er bara svo skemmtilegt þegar svona lagað gerist. Ég er búin að vera að leita eftir hentugu borði í nokkra mánuði, og svo birtist það bara. Einmitt þegar ég þarf það virkilega. (vegna þess að páskafríið var að byrja og skólinn er bara opinn 10-5, sem er engann veginn nóg). Svo ég rogaðist með það heim, var boðin hjálp frá nokkrum vegfaröndum, en hvernig ættu endur að geta hjálpað mér við að bera borð? (get it? get it?)
Þetta reyndi á sömu vöðva og búðarráp svo ég var í ágætum málum.

Þetta skrifborð er ekki að gera góða hluti fyrir hryggsúluna mína. Spurning um að saga neðan af stólnum eða hækka borðið?